σε δοκιμαστική λειτουργία
Νέα ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

 

Κριτικός λόγος

Ταραχή μείζονα, συσκέψεις επί συσκέψεων, θεσμικές και άτυπες, τακτικές και έκτακτες, έχει προκαλέσει στους κόλπους της λεγόμενης «Πανεπιστημιακής Κοινότητας», η «Αθηνά», αυτό το αόρατο ακόμη υπουργικό σχέδιο συγχώνευσης ή/ και κατάργησης Τμημάτων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Πρόκειται για σχέδιο που προωθούν οι ίδιες πολιτικές δυνάμεις, τα ίδια παραπολιτικά κυκλώματα που, σε αγαστή συνεργασία με πανεπιστημιακούς ‘δασκάλους’, προώθησαν και πανηγύρισαν πριν μερικά μόλις χρόνια την εφαρμογή του δόγματος: «Κάθε νομός και ΑΕΙ, κάθε πόλη και ΤΕΙ».

Αλλά γιατί τόση ταραχή και τόσο ενδιαφέρον στο άκουσμα της εισόδου της ‘Αθηνάς’ στην ‘πνευματική πολιτεία’ μας; Γιατί δε δείξαμε ανάλογη, έστω, ταραχή και αγωνιστική ετοιμότητα, όταν συζητούνταν και ψηφίζονταν οι νόμοι 4009/2011 και 4076/2012, νόμοι που οι ηλεκτρονικά εκλεγμένες διοικήσεις των πανεπιστημίων ετοιμάζονται να εφαρμόσουν, και οι οποίοι καταργούν ουσιαστικά τα Τμήματα ως ακαδημαϊκά συλλογικά όργανα; Για ποιο «πουκάμισο αδειανό για ποιαν Ελένη», αγωνιούμε άραγε συνάδελφοι;

Έστω και κατόπιν εορτής, ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Πλην ορισμένων εξαιρέσεων, που συχνά αντιμετωπίστηκαν μάλιστα σα γραφικές, απέναντι στη νομοθετική αντι-μεταρρύθμιση το εν πολλοίς εργολαβικά και υπεργολαβικά διαρθρωμένο επιχειρηματικό πανεπιστήμιο δεν αντέδρασε. Δεν είχε, άλλωστε, σοβαρό λόγο να το κάνει. Ανάμεσα στις μέχρι σήμερα ισχύουσες πρακτικές και στο νομοθετικό πλαίσιο που πρόσφατα ψηφίστηκε δεν υπάρχει ρήξη, υπάρχει συνέχεια. Το παρα-ιδιωτικό πανεπιστήμιο, που μέχρι χθες λειτουργούσε de facto και, ως ένα βαθμό, ερασιτεχνικά, από εδώ και στο εξής θα επιδιωχθεί να λειτουργήσει ‘συμφώνως τω νόμω’ και επαγγελματικά.

Και εμείς, ή τουλάχιστον οι περισσότεροι από μας; Μέχρι σήμερα, «δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα», αλλά θαύματα δεν υπάρχουν. Υπάρχει ενίοτε η ‘θαυματουργή’ πίστη στις αξίες και στις αρχές ενός νέου κόσμου, μιας νέας κοινωνίας, αλλά αυτή δεν μπορεί, ασφαλώς, να φτιαχτεί από υπηκόους, αλλά από ελεύθερους και κριτικά σκεπτόμενους ανθρώπους, τέτοιους που δώσαμε όρκο να διαμορφώσουμε, διαμορφώνοντας, ταυτοχρόνως και αναλόγως, πρωτίστως τους εαυτούς μας.

Δεν ξέρω αν είναι αργά. Θαρρώ, ωστόσο, ότι αφήνουμε πίσω μας τον καιρό του σπείρειν. Φθάνει για όλους μας, και για καθένα ξεχωριστά, ο καιρός του θερίζειν…..

Δεκέμβρης 2012. Σας αποχαιρετώ, καθώς, όλως τυχαίως, συνήντησα το γνωστό σε όλους μας, αλλά μάλλον λησμονημένο, Κωνσταντίνο Καβάφη:
 

ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΑ
Μέσα στο φόβο και στες υποψίες,
με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια,
λυώνουμε και σχεδιάζουμε το πώς να κάνουμε
για ν’αποφύγουμε τον βέβαιο
τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μας απειλεί.
Κι όμως λανθάνουμε, δεν είν’ αυτός στον δρόμο•
ψεύτικα ήταν τα μηνύματα
(ή δεν τ’ακούσαμε , ή δεν τα νοιώσαμε καλά).
Άλλη καταστροφή, που δεν την φανταζόμεθαν,
εξαφνική, ραγδαία πέφτει επάνω μας,
κι ανέτοιμους –που πια καιρός- μας συνεπαίρνει.

 

Αλέξανδρος Χρύσης
 


 

Επιπλέον Πληροφορίες

Ημερομηνία
2012-12-01