σε δοκιμαστική λειτουργία

Κατηγορία: Μεταπτυχιακό Κοινωνιολογίας
Εξάμηνο: ΣΤ-Η
Τομέας: Τομέας Κοινωνικής Μορφολογίας
Κατηγορία: Σεμινάριο
Χαρ.: Υπ./Ε.
Διδακτικές Μονάδες:
Διδάσκων: Πρόντζας Ευάγγελος


 

 

ΔΙΑΘΕΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ / CROSS-THEMATIC INTEGRATION:

 

Οικονομική Ιστορία και Κοινωνιολογία / Economic History and Sociology

 

 

► Συναντήσεις  Υποψηφίων Διδακτόρων

► Στοιχεία του Ατυπου Σεμιναρίου

► Γλώσσα Σεμιναρίου

► Χρονολόγιο Συναντήσεων και Εισηγήσεων

► Πρόσθετες Συναντήσεις

► Δραστηριότητες

► Κείμενα Εργασίας Άτυπου Σεμιναρίου

► Υποστηρίξεις Διδακτορικών Διατριβών

 


Συναντήσεις Υποψηφίων Διδακτόρων


  • Το Άτυπο δεκαπενθήμερο Σεμινάριο των Υποψηφίων Διδακτόρων στις «Διαθεματικότητες: Οικονομική Ιστορία και Κοινωνιολογία» (Cross-thematic integration: Economic History and Sociology), κατά το χειμερινό εξάμηνο του ακαδημαϊκού έτους 2016-2017, έχει στόχο να φέρει σε επικοινωνία μέσα  από το πεδίο της Οικονομίας, της Κοινωνιολογίας και της Ιστορίας ερευνητικές θεματολογίες υποψηφίων διδακτόρων και διδακτόρων. Να διαμορφώσει επίσης υπάλληλες συσχετίσεις και συμπληρωματικότητες στο βασικό θέμα έρευνας και ακόμη να αναπτύξει μια κοινότητα στην προβολή του ερευνητικού αποτελέσματος. 
  • Οι συναντήσεις με το περιεχόμενό τους εμφανίζονται στο πρόγραμμα που ακολουθεί ανά θεματική ενότητα και εισηγητή.
  • Στο Άτυπο Σεμινάριο συμμετέχουν εξωτερικοί συνεργάτες με παράλληλες Συναντήσεις και παρουσιάζονται ομιλητές σε άλλα Σεμινάρια συνεργασίας (βλ. Πρόσθετες Συναντήσεις).    

Στοιχεία του Άτυπου Σεμιναρίου

  • Υπεύθυνος: Ευάγ. Πρόντζας (επότης υποψ. διδακτόρων)
  • Διάρκεια: 28 Αυγ. 2016- 29 ιαν. 2017
  • Ημέρα: Κάθε δεύτερη Τρίτη
  • Χώρος: Κτίριο ΔΕΣΚΟΙ, Γραφείο Β 8
  • Επικοινωνία: prontz@panteion.gr
  • Συμμετοχή: περιορισμένες θέσεις

Γλώσσα Σεμιναρίου

  • Τα Σεμινάρια γίνονται στην Ελληνική γλώσσα. Δύο από τις εισηγήσεις απευθύνονται σε φοιτητές του Προγράμματος Erasmus. Για το λόγο αυτό οι εισηγήσεις εμφανίζονται στην αγγλική γλώσσα.

Χρονολόγιο Συναντήσεων και Εισηγήσεις

  • Κάθε δεύτερη Τρίτη, ώρα 18.00 (Κτίριο ΔΕΣΚΟΙ, Γραφείο 8)
 
29/8/2016
Ευάγ. Πρόντζας 
Καθηγητής
prontz@panteion.gr
Ι. Διαθεματικότητες σήμερα 
 
Διαθεματικότητες Κοινωνιολογίας με την Οικονομία και την Ιστορία;
   
Η θεματολογία του Άτυπου Σεμιναρίου εκτείνεται σε εννέα, ανά 15-νθήμερο, συναντήσεων. Οι ομιλητές, μεταπτυχιακοί φοιτητές / υποψήφιοι διδάκτορες, (κ.κ. Γεωργία Ζαΐμη, Βασίλης Ζούμπος Σωτηρία Νάνου, Χρύσα Νικολάου, Γιώργος Παπαϊωάννου, Κατερίνα Σταθάκου και Βιργινία-Αναστασία Φουρνάρη) με την παρουσία (στην πρώτη αυτή συνάντηση) των μελών τριμελών επιτροπών υποστήριξης των διατριβών καθηγητή των κλασσικών σπουδών κ. Δημ. Γιατρομανωλάκη (Πανεπ. John’s Hopkins), του καθηγητή σύγχρονων ελληνικών σπουδών κ. Παν. Ροϊλου (Πανεπ. Harvard) και του υπεύθυνου του Σεμιναρίου κ. Ε. Πρόντζα, διατυπώνουν βασικές υποθέσεις για το περιβάλλον, την τεκμηρίωση, την παραγωγή και διάχυση του ερευνητικού αποτελέσματος. 
Στόχος, της συνάντησης η δυνατότητα απόρριψης ενός ακαδημαϊκού σωβινισμού και υπέρβασης του επιστημονικού μονοπωλίου που παράγει ένας κύκλος σπουδών. Η τριμερής κατάταξη ερωτημάτων που ακολουθεί έχει σκοπό να αντιμετωπίσει τα λανθάνοντα αυτά ζητήματα κατά την περίοδο της διδακτορικής έρευνας:  
α) Η παραγωγή ταυτοτήτων κινητοποιείται από την «καταστατική» και μπορεί να συνδεθεί με το κλασικό δίλημμα ανατολή ή δύση επάνω σε νέες εννοιακές κατηγορίες; 
β) Οι στατιστικό-μαθηματικές αναλύσεις της οικονομίας είναι ικανές να δοκιμάσουν την αντοχή κοινωνιολογικών κατηγοριών(διεθνές εμπόριο, γράφος), πόσο αποτελεσματική καθιστούν στο εθνικό κράτος την αποτύπωση βαθύρριζων στις κοινωνίες οικονομικών εννοιών (Tributum) και πώς μετασχηματίζονται σε διαχείρισή πολιτισμικών αγαθών(De Bibliotheca);  
γ) Πόσο ισχυρή είναι η υπόθεση ότι έννοιες οικονομικού περιεχομένου (Autarchie, χρέος) γίνονται πολιτικές (δημοσιονομική επέμβαση) όταν αποτύχει η πολιτισμική σύνδεση με την οικονομική τους χρήση; 
Η σταδιακή οικοδόμηση τόσο της έννοιας όσο και του περιεχομένου «διαθεματικότητες» τείνει να απαντήσει στο επιμέρους ερώτημα που γεννά το ερευνητέο κάθε υποψήφιου διδάκτορα, επιχειρεί δε να εμβαθύνει στη συζήτηση για τις σχέσεις πολύ- ενδο- και δι- επιστημονικότητας σε αυτή την επιλεγμένη τριμερή ερωτηματοθεσία. Στη σκιά των θεμάτων αυτών εντάσσονται και οι κανόνες έρευνας, συγγραφής και διαχείρισης προσωρινών και οριστικών αποτελεσμάτων.  
4/10/2016 Γεωργία Ζαΐμη,
Κοινωνιολόγος, BSc,MA Κοινωνιολογίας
georgiafzaimi@yahoo.gr 

ΙΙ. Καταστατική εντός ή εκτός της ιδεολογίας 

Η μέτρηση για ένα κράτος: ο εβραϊκός πληθυσμός

    Αφετηρία αποτελούν οι συγκρίσεις στην τυπική εννοιοδότηση των προσφυγικών ρευμάτων και τα προβλήματα που γεννά η στατιστική ανάλυση στη δημιουργία και εξέλιξη του κράτους του Ισραήλ. 
Συχνά στην εβραϊκή φιλολογία η μετακίνηση αυτή των πληθυσμών αναφέρεται ως «εγκατάσταση (resettlement)», δηλαδή «η μεταφορά και ένταξη ανθρώπων (προσφύγων, εσωτερικά εκτοπισμένων προσώπων κ.α.) σε μια άλλη γεωγραφική περιοχή και περιβάλλον, συνήθως σε μια τρίτη χώρα. Όρος που καλύπτει μέρος της διαδικασίας αφού ξεκινά με την επιλογή των προσφύγων για εγκατάσταση και ολοκληρώνεται με την τοποθέτηση τους σε μια κοινότητα της χώρας υποδοχής». Τον όρο «επιστροφή» υιοθετούν ηγέτες του σιωνιστικού κινήματος: Εβραίοι οι οποίοι οφείλουν έπρεπε να επιστρέψουν στην πατρίδα των προγόνων τους. Εννοιολογική διαφορά ως προς τις συνήθεις διεθνείς στατιστικές κατηγοριοποιήσεις («παλλινόστοση»). 
Η εννοιακή διάκριση έχει πρόσθετες παιτήσεις: Εβραίοι κοινωνικοί και ιστορικοί επιστήμονες υιοθετούν την «μετανάστευση» ως «Aliyah» (έννοια με θεολογικό υπόβαθρο καθώς η ακριβής του μετάφραση σημαίνει «άνοδος», η οποία αναφέρεται στην ανοδική πορεία που έπρεπε να ακολουθήσουν οι πιστοί της Ιουδαϊκής θρησκείας για να φτάσουν στον Ναό της Ιερουσαλή) και οι Εβραίοι μετανάστες προσδιορίζονται ως «Olim» (προέρχεται από το ίδιο υπόβαθρο αφού αναφέρεται σε όσους Εβραίους έχουν το δικαίωμα να κάνουν «Aliyah», με αντίθετο όρο την «yerida» την κάθοδο ή κατάβαση). 
Πόσο επηρεάζουν τις στατιστικές κατηγοριοποιήσεις μας οι διακρίσεις είναι ζήτημα που διατηρεί έντονο στην έρευνα το πρόβλημα των ταξινομικών αρχών με κριτήριο τις κοινωνικές πραγματικότητες στην μετακίνηση πληθυσμών, όπως συμβαίνει στην περίπτωση «δημιουργίας κράτους». 
 
18/10/2016 Βασίλης Ζούμπος
Οικονομολόγος, BSc, MSc, MBA, MCIPR, Υποψ. Διδάκτωρ
v.zoumbos@cityu.gr

 ΙΙΙ. Δοκιμαζόμενες έννοιες: Εκσυγχρονισμός, εξευρωπαϊσμός ή εκδυτικισμός

Europeanization – De – Europeanization

    The term “Europeanization”, is a new term among experts that describes a variety of changes in European politics and international relations. 
The concept, as of globalisation, is a key concept for understanding the changes that occur in politics but also in society. It is not simply synonymous with European integration or convergence, although it covers the fields of both, but describes a process of institutional change, influencing variously institutions and actors, ideas and interests. The term is broad and applies to both EU Member States and the candidate countries.
One of the features of Europeanisation, is that it is dynamic which means that the institutional implications are not necessarily permanent or irreversible. The effects are increasingly unbalanced and unequal, both temporally and spatially, national and subnational. The explanation of these effects is the core for the study of the Westernization process by many theorists.
The concept of Europeanisation is also complex, as within the global context it is difficult to distinguish from globalisation, especially when the case is the adoption of European policies and reforms. The study of European integration is moving to a different level, because the interest of researchers is less focused on the classification in the adoption of European policies from the members/states and more in the interpretation of procedures and results.
 1/11/2016 Νίκος Κοσκινάς
Οικονομολόγος, BSc, MSc, Υποψ. Διδάκτωρ
nikoskinas@ionio.gr

 ΙV. Μοντέλο Κοινωνιολογίας και ανάλυση Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων

The nation-state as an agent in gent in international trade international of a globalizing world economy (19th and 20th century century ) 

    This thesis aims to study the structural aspect of foreign trade related to the notion of the nation-state in the context of a globalizing economy. In studies of foreign trade we seldom encounter the nation-state as a functional variable, although much of the data on which all trade analyses are based are obtained from national statistics. 
Moreover, globalization as an academic topos tends to eliminate all aspects of space and geography with its increasingly abstract directions, especially in a social context. In the case of foreign trade studies, the notion of trade partner has received little attention and the role of the state is limited to a protectionist/anti-protectionist guard in a world of horizontal corporate trade networks, downgrading thus the important aspect of nation-structure within the international economic field. But the notion of trade-partner is not only an economic concept, but a political and a sociological one as well.  
Using data on trade partners for the 19th as well as the 20th century, we try to disentangle the web of all trade partners for each country for whom the trade share exceeds 1%. Specifically, using a 65X65 matrix for the late 19th and a 149X149 matrix for the late 20th century we try to work out the global trade structure in the meso-level of the nation-state. Given that and elaborating further the argument of Neil Fligstein that global trade refers to a well-established trade between the leading regional economies to a nation-state direction (i.e. North America, Europe and Asia-Pacific), we try to analyze what the implications are of such a structure for the economic relations between nation-states. 
The kind of depiction of trade shares that we adopt, which likens to a world trade-partner map, has much to say on geopolitical structures and the notion of power through spheres of interest, since the import of trade share data to a square matrix results in the emergence of major and minor exporters and importers in terms of every partner country and thus points to dependency relations. The end result is that we get an alternative point of view of national foreign trade structures than the one we get from mere national trade data, which points to a strategic role for the nation-state and its eventual or not, demise.  
Lastly, we situate these trade structures to a more general context in the direction of a structural non-deterministic historical model that would combine long wave theory with structural aspects, resulting in a complex object of moving structures through time.
15/11/2016 Γιώρ. Παπαϊωάννου
Ιστορικός, BSc, MSc, Υποψ. Διδάκτωρ
giorpapa84@hotmail.gr

V. Ανάμεσα στο μαθηματικό γράφο και το κοινωνικό δίκτυο 

Θεωρία έναντι εμπειρικής έρευνας

 

Αναβολή λόγω μη λειτουργίας του Πανεπιστημίου

Νέα Ημερομηνία Σεμιναρίου: 24/01/2017

Η κοινωνική αλληλεπίδραση διαμορφώνει στοιχεία που συνθέτουν το κοινωνικό κεφάλαιο για ένα σύνολο, μια ομάδα, μια περιοχή ή ένα κράτους. Τα είδη του κοινωνικού κεφαλαίου και ο ρόλος των δικτύων με παραμέτρους καθορισμού της λειτουργίας τους (πληροφορία, υποχρεώσεις, προσδοκίες ατόμων) στις εμπειρικές αναλύσεις μπορούν να αποτυπώσουν διαφορετικές εφαρμογές στη λειτουργία του κοινωνικού κεφαλαίου.  Είναι άραγε αυτή η περίπτωση των συγγενικών, εθνοτικών, τοπικών η θρησκευτικών δικτύων όταν αναλύουμε τη θέση μιας βιομηχανίας σε ένα δίκτυο αγροτικής κοινότητας; Η θεωρία των δικτύων κρίνεται από την προσαρμοστικότητα της στην πρόσληψη και κατανόηση κοινωνικών συνθηκών και προσδιορίζει την ατομικότητα ως συγκρότηση και  λειτουργία του δικτύου στο οποίο ανήκει.
Η ανάλυση των δικτύων ως εγκατάσταση/εγκαθίδρυση/έδραση οικονομικών φαινομένων στην κοινωνική δομή δέχθηκε ισχυρές θεωρητικές ωθήσεις, χωρίς να είναι βέβαιο ότι είχαμε ανάλογες εμπειρικές επιβεβαιώσεις. Τα πρόσωπα είναι λιγότερο σημαντικά από τις σχέσεις που συνάπτουν και από τους δεσμούς που γεννιούνται και εδραιώνονται μέσα στο δίκτυο.  Θα επαναλάβουμε ότι η θεωρία των δικτύων υποστηρίζει τη θέση ότι.
Η μικρο και μακρο-ανάλυση εξετάζει δεσμούς μεταξύ μελών ενός ή περισσότερων δικτύων. Αναλόγως των δεσμών που προκύπτουν αναφερόμαστε σε δίκτυα «ισχυρών» και σε δίκτυα «χαλαρών» δεσμών. Οι συγγενικοί δεσμοί προσεγγίζονται μέσα από την ανάλυση των «ισχυρών» δικτύων, με πιο προσιτό πεδίο προσέγγισης των αγροτικών κοινωνιών,  εξαιρετικά δε αποφασιστική στην εμπειρική έρευνα είναι η θεωρία για τις «δομικές τρύπες», οι οποίες συνήθως εμφανίζονται σε χαλαρούς δεσμούς. Εκεί διεισδύει ένας «τρίτος», ένας ενδιάμεσος, ο οποίος εκμεταλλεύεται το «κενό» και αποκτά σημαντική θέση μιας και διαχειρίζεται την ποιότητα, την μορφή και τη διακίνηση της «πληροφορίας» ανάμεσα στα δίκτυα. Τα κοινωνικά δίκτυα γίνονται εργαλείο ανάλυσης τυπικών και άτυπων ομάδων ή μηχανισμών σε τύπους κοινωνιών με την ικανότητα τους να φθάσουμε από τους εξουσιαστικούς θεσμούς και τους οικονομικούς οργανισμούς στον εργασιακό χώρο. 
29/11/2016 Βιρ.-Ανασ. Φουρνάρη
Κοινωνιολόγος, BSc, MSc, Υποψ. Διδάκτωρ
virnafournari@gmail.com
 

VΙ. Tributum ή μεταρρύθμιση πολιτεύματος κατά λόγο της περιουσίας εκάστου

Κοινωνιολογία του φόρου: γέννηση ή/και αναγέννηση

    Οι σχέσεις παραγωγής, διανομής, ανταλλαγής και κατανάλωσης ενταγμένες στην οικονομία συνδυάζουν ένα διαρκώς πιο υψηλό επίπεδο εντατικής και εκτεταμένης εξουσίας και καταλαμβάνουν σημαντικό μέρος της κοινωνικής ανάπτυξης.  Οι σχέσεις αυτές καταλαμβάνουν μεγάλο μέρος των γενικών σχέσεων κοινωνικής διαστρωμάτωσης, η κυρίαρχη δε τάξη επί των σχέσεων αυτών με το μονοπώλιο ελέγχου της προσδίδει σε αυτήν την ικανότητα να αποκτήσει γενική και επιμεριστική εξουσία στην κοινωνία.  Μία από τις πηγές και οργανώσεις της κοινωνίας είναι η οικονομική εξουσία: πηγάζει από την ικανοποίηση των αναγκών διαβίωσης μέσω της κοινωνικής οργάνωσης της ιδιοποίησης, του μετασχηματισμού, της διανομής και της κατανάλωσης φυσικών αντικειμένων.
Ο φόρος με τη θέση του στη διαστρωματωμένη κοινωνία κατοχυρώνει την κοινωνική οργάνωση της και αναδεικνύει τις «κοινωνιο-χωρικές» ιδιαιτερότητες. Είναι η περίπτωση του Ελληνικού κράτους: δια του συγκεντρωτικού του χαρακτήρα επιδιώκει με κάθε τρόπο να ελέγξει, τόσο ως προς τα εκτεταμένα κυκλώματα παραγωγής, διανομής, ανταλλαγής και κατανάλωσης όσο  και την εντατική πρακτική καθημερινή εργασία της μάζας του πληθυσμού.  
Η κοινωνιολογία του φόρου «αφομοιώνει» την ιστορία του και διαμορφώνει σχολές (αυστριακή, γαλλική, ιταλική, αγλοσαξωνική) θεωρίας και τεκμηρίων.
Παράγεται από έναν όγκο τεκμηρίων και μια πολυπλοκότητα που κρίνουν την έμφαση στην οργάνωση της οικονομικής ανταλλαγής. Τα τεκμήρια διαμορφώνουν ένα μοντέλο στο χρόνο που άλλα φαινόμενα τα αφήνει στο παρασκήνιο και άλλα στο προσκήνιο. Η μετατόπιση από το προσκήνιο στο παρασκήνιο κατανοείται μέσα στο χρόνο ενισχύοντας ακόμη περισσότερο τη σύνδεση κοινωνιολογίας του φόρου με την ιστορία του. Τον εμπειρικό έλεγχο των υποθέσεων της κοινωνιολογίας του φόρου στηρίζουμε σε τρεις λόγους που τον καθιστούν ιστορικό, τον εντάσσουν στη συγκριτική κοινωνιολογία και επιτρέπουν να υιοθετήσουμε την εξελικτική αφήγηση στην κοινωνιολογία του φόρου με πεδίο αναφοράς μας τη διαδικασία κοινωνικής αλλαγής που γεννά η συγκρότηση του Ελληνικού κράτους και η πολιτική του εξέλιξη.
13/12/2016 Χρύσα Νικολάου
Βιβλιοθηκονόμος, BSc, MSc, Υποψ. Διδάκτωρ
chrisanigr@yahoo.gr
 

VII. De Bibliotheca: το Αλογον και το Έλλογον 

Η «πληροφορία» όταν γίνεται «κοινωνία πληροφορίας» 

    Η πληροφορία αποτελεί την πρώτη ύλη σχηματισμού γνώσης, ως βασικό δομικό στοιχείο της γνωστικής διαδικασίας και ουσιαστικό περιεχόμενο των πληροφοριακών συστημάτων, καθώς και των συστημάτων και διαύλων παραγωγής, διακίνησης, οργάνωσης και εκμετάλλευσης της πληροφορίας. Πληθώρα επιστημονικών πεδίων έχει την πληροφορία αντικείμενο μελέτης, διαφορετικές θεωρήσεις της έννοιας της πληροφορίας αλλά και διαφορετικές ερευνητικές απόψεις στον ίδιο τομέα.
Οι έννοιες της πληροφορίας που μας απασχολούν είναι η πληροφορία ως:  
α) αναπαράσταση της γνώσης, καθώς πρόκειται για αποθηκευμένη γνώση σε βιβλία και σε ηλεκτρονικά μέσα, 
β) δεδομένα στο περιβάλλον, που μπορεί να ληφθεί από πλήθος ερεθισμάτων και φαινομένων του περιβάλλοντος με την κατάλληλη ερμηνεία, 
γ) μέρος της διαδικασίας της επικοινωνίας, όπου οι κοινωνικοί παράγοντες διαδραματίζουν έναν σημαντικό ρόλο στη διαδικασία και στην ερμηνεία της επικοινωνίας, 
δ) πόρος ή εμπόρευμα, που διακινείται με τη μορφή μηνύματος από τον αποστολέα στον δέκτη και ο δέκτης ερμηνεύει το μήνυμα (ύπαρξη προστιθέμενης αξίας). 
Η δημιουργία ενός μοντέλου συνοψίζει τις επιμέρους έννοιες της πληροφορίας, στηρίζεται στην ιδέα ότι η σημασία ενός μηνύματος εξαρτάται από το πλαίσιο από το οποίο προήλθε το μήνυμα και το πλαίσιο στο οποίο ερμηνεύεται, καθώς και από τον τρόπο που μεταδίδεται η πληροφορία (γραπτά, προφορικά, κλπ.). 
Η πληροφορία αποτελεί κύριο στοιχείο επεξεργασίας της Κοινωνίας της Πληροφορίας, γύρω από τον οποίο χτίζεται ο οικονομικός, κοινωνικός και λειτουργικός ιστός της νέας παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας. 
Η πληροφορία συνιστά πλέον γνωστικό δεδομένο ή γνωστικό στοιχείο;
10/1/2017 Κατερίνα Σταθάκου
Κοινωνιολόγος, BSc, MSc, Υποψ. Διδάκτωρ
k.stathakou@yahoo.gr
VIII. Autarchie: αυτάρκεια ή αυταρχία
 
Μετρήσεις και ερμηνείες σε πνεύμα «πολέμου»
 
    Tο πνεύμα της οικονομικής αυτάρκειας αποκτά στον υλικό βίο διαφορετικές εκδηλώσεις και θα συνδεθεί με τον οικονομικό εθνικισμό, τη θέση στο προσκήνιο εθνικών στρατηγικών ζητημάτων και τον προστατευτισμό της εθνικής παραγωγής. Το πνεύμα αυτό γίνεται δόγμα σε συνθήκες διεθνούς έντασης. 
Η διεθνοποίηση των αγορών δεν αποδυναμώνει τις ιδέες του ούτε αποτρέπει τον πόλεμο. Το ελληνικό κράτος ανασυντάσσει την εμπορική της δυναμική ήδη πριν από τη λήξη του Α’ παγκοσμίου πολέμου μέχρι την έκρηξη του Β΄ παγκοσμίου πολέμου. 
Οι πίνακες με τις χώρες και την ονοματοδοσία των προϊόντων που συμμετέχουν στο διεθνές εμπόριο αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία ελέγχουμε τις μεγάλες αλλαγές στη σχέση χωρών και προϊόντων. 
Η μέτρηση γίνεται δείκτης των πολιτικών ιδεών και της διαμόρφωσης των διεθνών οικονομικών σχέσεων καθώς η ειρήνη μετά από ένα πόλεμο θα φέρει την διεθνή συνεργασία για αποτελέσματα από την προετοιμασία ενός άλλου πολέμου.  Ο  οικονομικός  εθνικισμός γνήσιο τέκνο του πνεύματος της οικονομικής αυτάρκειας συνθέτει σε αυτές τις συνθήκες το κοινωνικό – οικονομικό  σκηνικό το οποίο οι μετρήσεις αποκαλύπτουν τις επιρροές δόγματος και πρακτικών διαφορετικών κοινωνιών. 
07/02/2017 Σωτηρία Νάνου
Γλωσσολόγος, BSc, MSc, Υποψ. Διδάκτωρ
sotiriananou@gmail.com
 

 IX. Δημοσιονομική κατάκτηση κράτους: ιδέες, έννοιες και πρακτικές

Διαιώνιες διαδρομές ξενικών επεμβάσεων

    Το ζήτημα του δημοσίου χρέους, όψη της δημοσιονομικής δράσης του κράτους είναι πρόβλημα σημερινό; Προσδιορίζεται μόνον από την τεχνική ανάλυση της ανάγκης του δημοσίου για την εξισορρόπηση των υποχρεώσεων του; Έχει περιόδους έξαρσης και καταλαμβάνει το σύνολο του δημοσίου οικονομικού χώρου; Ερωτήματα που ξεπερνούν την οικονομική ανάλυση και εντάσσονται στη διαγενεακή κυκλοφορία του χρέους
Έννοιες δημοσιονομικής πρακτικής με την κύμανσή τους διαπερνούν το ζήτημα των δημοσιονομικών επεμβάσεων και των αποχρώσεων που λαμβάνει η έννοια «επέμβαση». Οι παράγοντες εκδήλωσης του δημοσίου χρέους από το 19ο στον 21ο  αιώνα παραλλάσσουν μαζί με τις έννοιες, χωρίς όμως να μεταβάλλεται ο μηχανισμός δημιουργίας του: ο δημόσιος δανεισμός προϊόν της αρνητικής σχέσης των δημοσίων εσόδων (η ανεπάρκεια εθνικών εισπράξεων από τη φορολογία και τη κρατική οικονομική δραστηριότητα) ως προς τη χρηματοδότηση των δημοσίων δαπανών.
Η εννοιολογική μετατόπιση στη διεθνή δημοσιονομική ανάλυση εμφανίζεται από το 19ο αιώνα ως 
α) δημοσιονομική παρέμβαση (Διεθνείς Δημοσιονομικές Εποπτείες /surveillances financières), η άτυπη εν πολλοίς ανάμειξη σε ορισμένους πόρους του δανειζόμενου κράτους με σκοπό τη διασφάλιση αυτών των πόρων, πρακτική που προσδιορίζει την πορεία του φιλελεύθερου κράτους ολόκληρο το 19ο αιώνα μέχρι τις παραμονές των βαλκανικών πολέμων, 
β) δημοσιονομικός έλεγχος (Διεθνείς Δημοσιονομικές Επεμβάσεις / interventions financières) που βασίζονται και πάλι στην άτυπη διασφάλιση των δανειζόμενων πόρων αλλά τώρα συνοδεύονται από την παρακολούθηση του τρόπου διαχείρισης του δανείου και τον έλεγχο των δαπανών (όπως λ.χ. συμβαίνει κατά το Μεσοπόλεμο στην περίπτωση του Προσφυγικού Δανείου που χορηγήθηκε από την Κοινωνία των Εθνών στην Ελλάδα ή ο έλεγχος των δαπανών στην Αυστρία στη δεκαετία του 1920) και συνδέεται με το ρεύμα σκέψης του οικονομικού προστατευτισμού για το μεσοπολεμικό τύπο κράτους, και 
γ) διοικητική δημοσιοοικονομία συνέπεια της διπλής αυτής μακρόχρονης εμπειρίας αλλά και της αποδυνάμωσης του φιλελεύθερου κράτους, την ονομάζουν Διεθνή Δημοσιονομική Διαχείριση, αυτή δηλαδή που τείνει να διαμορφωθεί  τα τελευταία χρόνια στο δανειζόμενο κράτος με αποδυνάμωση των αντίστοιχων εθνικών λειτουργιών.
 
 

 Πρόσθετες Συναντήσεις

 
18/10/2016 Ν. Χρυσίδης, καθηγητής, Southern State University
  Κεφαλονιά, Κωνσταντινούπολη, Μόσχα και Βενετία: Διαδρομές και Ταυτότητες στην Πρώϊμη Νεώτερη Περίοδο
  Σεμινάριο Ιταλικής Ιστορίας και Ιστοριογραφίας: Φιλοσοφική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών, Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου, Αίθ. 640, ώρα 15.30
 
 
 

Δραστηριότητες 

 

1. Συναντήσεις:  

2. Παρουσίαση Μελετών για την απόκτηση μεταπτυχιακών και διδακτορικών τίτλων

 
 

Κείμενα Εργασίας Άτυπου Σεμιναρίου (Κ.Ε.Α.Σ.)

  1. Ευάγ. Πρόντζας, “Διαθεματικότητες: Οικονομική Ιστορία και Κοινωνιολογία“, Κ.Ε.Α.Σ., Οκτ. 2016
  2. Γεωρ. Ζαϊμη, "Στατιστική και δημιουργία Εθνικού κράτους", Κ.Ε.Α.Σ., Οκτ. 2016
  3. Βασ. Ζούμπος, "Εννοιες και πρακτικές ευρωπαϊσμού - απο-ευρωπαϊσμού", Κ.Ε.Α.Σ.,  Oκτ. 2016 
  4. Βιρ.-Ανασ. Φουρνάρη, "Κοιννωιολογία του φόρου", Κ.Ε.Α.Σ., Νοεμ. 2016
  5. Χρ. Νικολάου, "Η 'πληροφορία΄όταν γίνεται 'κοινωνία της πληροφορίας΄", Κ.Ε.Α.Σ., Δεκ. 2016
  6. Νικ. Κοσκινάς, "Κύμματα Παγκοσμιοοποίησης", Κ.Ε.Α.Σ., Δεκ. 2016  
 

Συνημμένα